ساعت ۲۱:۱۵
سلام جيگر، بيا بالا برسونيمت.
۲۱:۲۰
۶۰ تومن ميدم بيا. د بيا ديگه ناز نکن.
۲۱:۲۵
عزيزم اينورم يه نگاه کن. خانوم چرا اينقدر بداخلاقی.
۲۱:۳۰ داخل اتوبوس:
مرد درقسمت مردها به سمت زنها برگشته و با عطشی سیری ناپذیر به آنها نگاه میکند جوری که انگار همه لخت نشسته اند.
۲۲:۰۰
جوووونم......................................

و این روندی ست که هیچ شبی و در هیچ محله ای پایان نمی گیرد. مردان به راحتی با کلماتشان می آزارند،‌حرمت می شکنند و ما سکوت می کنیم یا گاهی با فحشی، اندکی از عصبانیتمان را نشان میدهیم. گاهی با خود فکر می کنم این چنین مردانی روسپی ترند که بی اجازه به حریم شخصی افراد وارد شده و پرده میدرند یا زنانی که حال به هر دلیلی با اجازه به خلوت دیگران راه میبرند؟ کدام مستحق توبیخند؟ کدام متجاوزترند؟ و من زن، اگر بخواهم در برابر این متجاوزین از حریمم دفاع کنم به کجا شکایت کنم؟به پلیس مراجعه کنم؟ پلیسی که خودش به راحتی کلام به هرزگی میدهد؟ به کدام قانون دل گرم باشم همان قانونی که زنان بسیاری را به جرم دفاع از حریم خود سالها در بند نگه داشته؟ به قانون مرد نوشت و یکسویه؟ میدانم که چراهای بسیاری هست و موانع بسیاری. اما این جمله نادر ابراهیمی را بر ورودی ذهنم حک کرده ام که سکوت بدترین فاحشگی آدم است. و من تن به این فحشا نمی دهم. چاره اش هم فریادهای میان خیابان نیست. سینه چاک زدن نیست. سکوت نیست. بستر را باید ساخت. زمینه را باید رنگ زد. فرهنگی نو باید.